Târîh-i Kâh-ı Sürûr-âbâd Pâdişâh-ı ‘Adâlet-Unvân Der Kurb-ı Çamlıca-i Sagîr

Gülsitânlar zîneti kâşâneler pîrâyesi
‘Âleme sultân-ı mülkün şânı şâh-ı Cem-cenâb

Ya’nî Hân Mahmûd-ı ‘Adlî kim der-i ‘ulyâsına
Tâc u tahtın ‘arz eder şehler berây-ı intisâb

Sürme-dân-ı çeşm-i câna vaz’ eder bî-iştibâh
Gitse şâh-ı Isfahâna hâk-i pâyından türâb

Çıksa seyrâna rikâbında yürür İsfendiyâr
İnse bir câya semendin gezdirir Efrâsiyâb

Bir şeh-i tâbende-cândır ki nigîn-i saltanat
Gevher-i zâtıyla kesb itdi bu rütbe âb u tâb

Dîde-i tâc-ı şehî çeşm-i serîr-i husrevî
Görmemiş bu ana dek böyle şeh-i devlet-nisâb

Himmet-i şâhânesi makrûn-ı terfih-i ‘ibâd
Lutf u şefkat-perveri meşhûr-ı cümle şeyh ü şâb

İşte ez-cümle binâ edüp bu kasr-ı hurremi
Kalb-i nâsı eyledi leb-rîz-i şevk-i bî-hisâb

Bu Sürûr-âbâdı inşâdan murâdı ol şehüñ
Zevkını ‘âlem görüp ister ki olsun zevk-yâb

Nice olmaz şöhreti âfâka bu kasr-ı latîf
Nice seyrinden cihân etmez meserret iktisâb

Ben temâşâ kıldıgım anda sürûrumdan dedim
Tab’una sad bârekallâh ey şeh-i şevket-me’âb

Bulamaz bu resm-i nev-îcâdı ressâm-ı hüner
İhtira’-ı tab’-ı pâkündür senün bî-irtiyâb

Nevbahâr-ı şevk-i hüsnü sûret-i kasra koyup
Zâtuna mahsûs bir kâh eylemişsin intihâb

Bir nezâret bir ferah bir neş’e var tarhında kim
‘Ömrü artar artar âdemün seyr ile olur feyz-yâb

Cilve-ger âyîne-i câmında envâ’-ı safâ
Mürtesim reng-i nukûşında neşât-ı bî-hisâb

Bir sipihr-i şâd-mânî sanki bu kasr-i cedîd
Zât-ı Şâh anun derûnında misâl-i âfitâb

Medh-i evsâfında bu nüzhet-gehüñ ‘âciz kalur
Bir yere cem’ olsa yüz bin şâ’ir-i hâzır-cevâb

Zîb-i eyvân-ı şehîde Hakk edüp dâ’im seni
Taht-ı devletde kıla dil-hâhun üzre kâm-yâb

Vâsıfâ bir yaz ki târîhin pesend etsin gören
Yapdı zîbâ kasr-i şâhî dâver-i dârâ-cenâb 1226 (1811)